hblogo.jpg (10265 bytes)

Press berichten & Recensie's

 
                                                                            zaterdag, 07 augustus 2010
 
N I E T S  HOUDT  Hub’n Bub’n  F A N S  U I T  T I R O L
reportage
Ooit begonnen ze achter het biljart van café De Keyser in de Maastrichtse
wijk Amby. Nu spelen ze jaarlijks voor een bomvolle tent in Oostenrijk:
de Hub’n Bub’n. Fans volgen hen overal. Onze verslaggever volgde
de Bub’n een weekend tussen de Alpen. Over een gebroken been, pastoor
Boon en plassen in het gemeentehuis.

 

Door Stefan Gybels

Haar wereld stort in. Als  Gertie Smits (67) eind juni onderuit gaat metde brommer in haar woonplaats Nuth en eenbeen breekt, kan ze maar aan één dingdenken: haar jaarlijkse trip met de Hub’n Bub’n. Al jaren aan een stuk volgt ze het oorspronkelijk Maastrichtse Tirolerorkest naar Oostenrijk. De tranen lopen haar over de wangen. Deels van de pijn, deels vanwege de wetenschap dat de Bub’n dit jaar zonder haar naar de Alpen zullen trekken.
Een leven zonder de muziek van de groep kan Smits zich bijna niet meer voorstellen.
Bij zo ongeveer elk concert is ze van de partij. Staat op tafels, zingt alles luidkeels mee. Ze leert zelfs haar man kennen op één van de fanclubdagen van de Hub’n Bub’n.
Dat ze nu door dat ellendige ongeval niet mee kan naar oostenrijk, kan Smits maar moeilijk verkroppen.
 
De jaarlijkse trip naar de bakermat van de Tirolermuziek is voor de Hub’n Bub’n al  zeventien jaar het hoogtepunt van het jaar. Zo’n honderd fans volgen de groep. Uitzinnige fans. Alsof de Bub’n the Beatles zijn.
Een deel reist in de door Hub’n Bub’n-manager They Vreuls geregelde touringcar, een deel met eigen auto’s. Uit Limburg, uit Oostenrijk,  maar ook fans uit de Achterhoek en zelfs Deense liefhebbers trekken naar het plaatsje Ellmau, aan de voet van de Wilden Kaiser.
 
Tirol kleurt eens per jaar Limburgs, weet ook Smits.
En juist daar kan ze niet bij zijn. Nachten ligt ze er wakker van. Totdat ze uiteindelijk haar besluit neemt: ze gaat tóch.Wandelen met loopgips gaat
redelijk en dat trekt haar over de streep. „Bovendien leef ik maar één keer”, zegt ze. „Dit laat ik niet aan me voorbijgaan.” Weliswaar gaat ze niet, zoals gewoonlijk, een hele week mee, maar allez, ze gaat. Donderdag heen, maandag terug. Als de dinsdag voor vertrek de telefoon gaat, kan Smits haar oren niet geloven. Zanger en gitarist Daan Smit van de Bub’n, live vanuit Oostenrijk. Speciaal voor haar zingt hij,en met hem de rest van de groep én een bomvolle zaal, een nummer voor de superfan in de hoorn.
Om even te laten weten dat ze blij zijn dat ze tóch
komt. Smits houdt het niet droog. „Dat tekent deze groep en deze fans. We zijn één grote familie”, zegt ze, terwijl ze in de Ellmauerhof, de thuishaven
van de Bub’n, een schnapps drinkt. Het gips om haar been is, uiteraard, voorzien van de handtekeningen van de Bub’n. De sjaal met de tekst ’Hub’n Bub’n’ siert haar nek. Dolgelukkig is ze, dat ze tóch in Oostenrijk is. En schijt aan dat gebroken been. „Ik sta morgen op de tafel. Dat verzeker ik je.”
 
‘Morgen’ is zaterdag 31 juli. De grote dag voor het orkest en alle fans. Het Ellmauer Dorffest is jaarlijks hét hoogtepunt van de Oostenrijk-trip, die verder gevuld is met kleinere optredens, wandelingen en dagtochten.
De Oostenrijktour vindt zijn oorsprong als They Vreuls zo’n zeventien jaar geleden bij de  plaatselijke VVV naar binnen stapt. Of zijn Maastrichtse Tirolerorkest eens in Ellmau mag spelen.
Spijt krijgt de toeristenorganisatie nooit van de toezegging. Vanaf jaar één speelt een orkest uit het verre Nederland het bergdorpje helemaal plat. Tenminste,dat zijn de woorden van Vreuls en Daan Smit. „Je zult het morgen zien. De tent zit afgeladen vol. Al een uur voordat wij beginnen met spelen
zitten er mensen. Onvoorstelbaar”, zegt Smit. Ook de ervaren muzikant geniet van de jaarlijkse trip. „Kijk eens om je heen. Eén groot feest toch. Mensen die elkaar nauwelijks kennen, zingen
samen en maken plezier. Mooier kun je het niet hebben.”

 

De Ellmauerhof is inderdaad één grote feestzaal. De barbecue vult de magen,bier, wijn en schnapps lessen de dorst. Wat kleine geïmproviseerde optredens van orkestleden doen de rest.
„Maar”, zegt ook Vreuls, „dit is nog niets vergeleken met morgen.”
’s Zaterdags ronken al vroeg de cirkelzagen in het kleine bergdorpje. Jongens van de Landjugend, vergelijkbaar met een jonkheid, zagen boomstammen in stukken. Het hout wordt onder een podium gelegd ter versteviging. Langzaam ondergaat Ellmau een gedaanteverwisseling.
Waar om een uur of acht nog geen biertap staat, is het dorp enkele uren later verworden tot één groot
feestterrein: vier tenten, een stuk of acht buffetten en eetkramen met bratwursten en schnitzels. In Nederland waren er ongetwijfeld stapels vergunningen voor nodig geweest, in Oostenrijk is het zo geregeld. Openbare toiletten? Niet nodig. Cafés stellen hun wc beschikbaar
en zelfs het gemeentehuis opent de deuren zodat mensen de liters bier ook weer kwijt kunnen. Plassen naast de burgemeesterskamer, in Tirol kan het.
 
Om twee uur starten de Bub’n met  spelen. Aan de lange tafels in de feesttent is bijna geen plek meer te krijgen.
De serveersters, uiteraard in weinig verhullende
Dirndl-jurkjes, maken overuren. Zelfs het uitvallen van de stroom na twee nummers doet niets af aan de sfeer.

 

 Zeven van de acht Bub’n spelen zonder microfoons door. Daan Smit, de achtste Bube, gebruikt zijn ervaring bij zijn eigen Music House in Maastricht om de apparatuur weer aan de praat te krijgen.
 
Zeven van de acht Bub’n spelen zonder microfoons door. Daan Smit, de achtste Bube, gebruikt zijn ervaring bij zijn eigen Music House in Maastricht om de apparatuur weer aan de praat te krijgen.

 

Als dat lukt is het orkest helemaal niet meer te houden. Trompettisten Raymond Nieste en Frank Vreuls springen op de tafels, drummer Peter Troquete roffelt de laatste sneeuw van de bergtoppen en Theo Kicken perst al zijn lucht door een enorme Alpenhoorn.
De ‘Beatles van de bergen’ zetten Ellmau op de kop. Ook aan de zijkanten van de enorme tent is bijna geen plekje meer te krijgen. Hoe anders is dat in de andere drie tenten: drie orkestleden van een Oostenrijks Tirolergezelschap moeten het doen met vier toehoorders. De rest staat bij de muzikanten
uit Nederland.
 
They Vreuls heeft wel een verklaring voor dat succes. Wij spelen niet alleen Oostenrijkse muziek. Ons repertoire is afkomstig uit verschillende landen. Daarbij zijn wij een orkest van acht man, wat vrij groot is in dit genre. Daardoor kunnen we er ook voor kiezen om bijvoorbeeld drums en een basgitaar mee te laten spelen. Dat maakt de muziek modern, en dat spreekt aan.”
Dat blijkt. De fans genieten.
 
Een groepje jongeren heeft al een aardige toren van lege 
bierbekers gebouwd. Ze zijn afkomstig uit Denemarken en volgen de Hub’n al zo’n tien jaar. Waarom?
„Kijk om je heen”, zegt de 21-jarige Daniela Kjaer. „Dit is één groot feest. Leuke muziek, leuke mensen en goed bier.” Haar broer Brian (26) heeft weer een volgende beker leeg. Hij heeft er al zeker twintig op, zegt hij. „Mijn vrienden verklaren me wel eens voor
gek dat ik hier naar toe ga. Elk jaar nodig ik er daarom een aantal uit en ze vinden het allemaal even fantastisch.De Hub’n Bub’n zijn top!”
Min of meer toevallig kwamen broer en zus Kjaer in aanraking met de Maastrichtse groep. Ze waren, destijds 11 en 16 jaar oud, met hun ouders op vakantie in Ellmau en bezochten het dorpsfeest.
Daar speelden de Bub’n. Zo werd een bezoek aan het dorpsfeest ook een Deense traditie. Hun droom? „De Bub’n ooit naar Denemarken halen”, zegt Brian terwijl een nieuw blad bier zijn aandacht trekt.
 
Vergeleken bij dit Deense enthousiasme geniet Jos Boon in absolute stilte.Hem zul je niet zien springen op de tafel. Laat staan met twintig bier achter de kiezen. Boon is dan ook pastoor. Van Dieteren en Susteren. Maar tijdens de Alpenreis is hij voor zijn medefans gewoon Jos. Hij leerde de Hub’n Bub’n kennen tijdens zijn werk als kapelaan in Maastricht. Eén optreden was voor Boon genoeg. Sindsdien zijn de Bub’n voor hem bijna even belangrijk als voor  alle andere fans. Bij zijn installatie in Dieteren/Suteren had hij dan ook maar een wens: een optreden van de Bub’n. Dat zijn nieuwe parochianen daar vreemd van opkeken, ach. Ze moesten maar wennen aan zijn muzieksmaak.
Getooid in een Hub’n Bub’n-fanshirt klapt hij mee op de maat. „De muziek is voor mij de hoofdzaak. Maar ook de gezelligheid spreekt mij enorm aan”, zegt Boon. Niet veel later wordt hij stevig onder de arm genomen door één van de vrouwelijke fans. Sjoenkele zal hij. Pastoor of niet.
 
Op het podium is het orkest onvermoeibaar.
Dat het gezelschap inderdaad één grote familie is, zoals Gertie Smits aanhaalde, bewijzen de gastoptredens.
 
Remco Troquete (15), zoon van drummer Peter, en Dave Vreuls (16), zoon van trompettist Frank, laten op respectievelijk accordeon en trompet zien dat
het met de opvolging bij de Bub’n wel goed zit. De kleine Danilo (5), kleinzoon van Daan Smit, steelt de harten als hij samen met Peter Troquete de klompendans opvoert.
 
Het slot is aan de Bub’n zelf. Met klassiekers als Ein Stern, Fliegerlied (het origineel van carnavalshit Super Sjoene Daag) en een Limburgse feestmedley blazen ze het dak van de feesttent.
De tap krijgt geen seconde pauze meer, de stapel lege bierbekers wordt alleen maar hoger en de fans verlaten massaal de zitplaatsen om op de tafel plaats te nemen. Ook Gertie Smits, met gebroken been. „Ik heb het beloofd”, schreeuwt ze tussen het hölle, hölle, hölle van het nummer Wahnsinn door.
 
Na verschillende Zugaben hebben de fans eindelijk genoeg.Wat rest zijn ontelbare lege plastic bekers, enkele stukken bratwurst op de grond en een enkele verdwaalde Hub’n Bub’n-sjaal. Ellmau keert weer langzaam terug naar het normale leven.
De Bub’n ook. Nog één dag en dat zit de Tirol-trip er weer op. De mannen worden uitgebreid bedankt
en uitgezwaaid door de Oostenrijkers.
Tschüss! Bis nächtstes Jahr! Daar is geen twijfel over mogelijk. Volgend jaar zijn ze er - zeker weten - weer. Mét Gertie Smits, dat mag wel duidelijk zijn. Al is het met twee gebroken benen.
 
Bij de foto's
Theo Kicken imponeert de vele fans in Ellmau met zijn Alpenhoorn.
Gertie Smits met gipsen been op de tafel.
 
Foto’s
Stefan Gybels
ZONDAG Nieuws

nr. 29   23 juli 2006

Hub'n Bub'n zorgen voor Tiroler sfeer in Limburg
Deze week: Limburgse sfeer in Oostenrijk
Maastricht - Het is altijd feest met de Hub'n Bub'n. Of Peet, Frank, Roel, Daan, Mark,Raymond, Peter en Ton nu optreden in Friesland, Oostenrijk of Maastricht.
Al 19 Jaar vormt de band een mooi alternatief voor de mo-derne popmuziek vol samples.
 
Hub'n Bub'n bespeelt echte instrumenten zoals Steirische Harmonica,basflüglhorn, tuba, trompet, klarinet, slaggitaar, basgitaar en drums.
Bert Huben richtte de band op, aanvankelijk met de be-doeling Oberkrainermuziek  te vertolken, bekend van de "Trompeten Echo". Bert begon in 2000 een eigen zaak en moest afscheid nemen van het orkest.
 
Opzwepend
Daan Smit: "We spelen een combinatie van volksmuziek, Zillertaler pop en Tirols. Het is heerlijke, opzwepende mu-ziek, je moet er wel met acht mensen voor zijn en je moet de nodige
showelementen toevoegen. In de loop der jaren is het repertoire uitgebreid. Gitaren en slagwerk zorgen voor een meer popgetint geluid, maar het blijft Oostenrijks en feestelijk. We spelen zo'n 140 nummers, voor het merendeel zelf geschreven, met dialect-teksten. Ook liedjes van anderen zetten w om in het dialect. "
Hub'n Bub'n toert elk jaar door Oostenrijk en wordt daar met open armen ontvangen. Dit weekeinde vertrekken ze voor hun dertiende tournee.
Fans
Theo Vreuls: "Telkens trekken zo'n honderd fans met ons mee. Dat zijn fans uit Nederland, maar ook uit Engeland, Zweden, Belgie, en Duitsland. Een letterlijk hoogtepunt is het optreden op 1700 meter hoogte op de Kitzbühler Horn, maar ook het dorpsfeest in Ellmau luisteren we elk jaar op.
Daarnaasr toert de groep door heel Nederland en Belgie."We worden gevraagd voor frühschoppen, Tiroler avonden of tentfeesten. En we hebben natuurlijk onze eigen cd.s".
Bert Salden, foto Ber Ramakers
 
 
 
Festival features Sounds From Near And Far
Sany Oktoberfest 2005 takes plave Fryday trough Sunday, Sept 9-11, on the ground s of St.Michael'sCatholic Church, 18080 SE Langensand Road.
The event features music, foodand beer in the Biergarten, a Weingarten, a Microgarten, a Kindergarten, crafts and food booths and the Crusin 'Car Show.
Hours are 6 to 10 p.m. Friday, noon to 10 p.m. Saturday and noon to 6 p.m. Sunday.
There will be free tasting in the Weingarten and Microgarten.
Admission to the Biergarten is $3. and childeren 12 and younger are admitted free. Parking is $3.. Minors are not permitted in the Weingarten or the Microgarten, but they will find a lots of fun in the Kindergarten. All Performances are in the Biergarten.
 
Performers are:
Hub'n Bub'n -The Hub'n Bub'n (pronounced "hoobin-boobin"hail from Maastricht in the Netherlands. They were formed in 1987 with the intention of playing Oberkrainer ("oom pa pa") music. This type of music is know characteristcally by it's combination of bass, accordeon, guitar, trumpet, clarinet and flugehorn, and is commonly know to Americnas as Oktoberfest-style music.
With three CDs currently in release in Europe, and winner of multuplay peoples favorites awards in their home country the Hub'n Bub'n have become a regular band on the festival circuit in Germany, Austria and Italy. It is with great pride that the Sandy Oktoberfest brings the Hub'n Bub'n to the United States for their first ever performance in America. With the Hub'n Bub'n playing this years festival, it will truly have that authentic feel.
 
LynnMarie & the Boxhounds - Returning for her second year in a row to the Sandy Oktoberfest, this three time grammy nominee from Nashville took the Oktoberfest by storm, and looks to do the same again this year. The "Princess of Polka " along with her band the boxhounds, bring "high energy" accordeon blending traditional polka with a combination òf folk, country, cajun, texmex and rock on mainstage of the Biergarten for five shows over two nights.
LynnMarie has performed on "" The tonight Show" with Jay Leno; the Regis & Kelly Show; and "The Late Show with David Letterman"as well having appeared at the "Grand Old opry". Once you see her perform you will agree she is a "rising star".
Raised on traditional polka music by her father, also an accordeon player, LynnMarie can complete with anyone in the Polka genre of music. and, as the first female earn a Grammy nomination for "Best Polka Album,"LynnMarie is changing the face of polka with rock, counry, and pop with a high energy performance has garnered her worldwide recognition as an established artist with her fingers on the pulse of what is considered a new generation of polka.
Today, she is one of the most recognized and accomplished artist of Polka. As she travels the world she is still amazed at the loyalty of her fans, the new fans she turns on to polka music and the many people who continually say to her: "I didn't know you could do that with a accordeon!!!

 

Bron: Ruuds Music Magazine, 2006

Hub’n Bub’n succesvol in Amerika
Polkamuziek is in de Verenigde Staten nog populairder dan in Oostenrijk

Van Alpenrock tot feestpolka en van Oberkrainer tot Tiroler, met de Hub'n Bub'n uit Maastricht is het altijd feest. En niet alleen in Nederland. In september is de groep een aantal dagen in Amerika geweest om enkele optredens te verzorgen. Een reis die je natuurlijk niet zomaar onderneemt. Na hun terugkomst bezocht ik de Hub'n Bub'n om te horen hoe zij hun Amerikaanse muziekavontuur beleefd hadden. Ik sprak met Daan Smit, They Vreuls en Frank Vreuls. Eén ding is zeker: in Amerika weten ze nu wie de Hub'n Bub'n zijn. Ze zijn alweer uitgenodigd om terug te komen!

De eerste vraag die in mij opkomt is om te vragen of deze muziek in Amerika wel populair is. Is daar een markt voor?

Daan: "Toen we naar Oregon vertrokken, nabij Portland, hadden we natuurlijk een bepaald verwachtingspatroon. We wisten dat we een aantal optredens konden verzorgen tijdens festivals die helemaal in het teken van de "Polkamuziek" zouden staan. Dat is namelijk de term die men aan deze muziek geeft, polkamuziek. Onze verwachtingen zijn ruimschoots overtroffen, het was eigenlijk ongelooflijk wat we allemaal meegemaakt hebben. Als je naar Oostenrijk gaat, dan weet je dat je deze muziek kunt verwachten, dat mensen in Lederhosen rondlopen, in originele Trachtenkleding, noem maar op. Maar echt, dat is allemaal niets in vergelijking wat wij hebben meegemaakt. Je hebt daar zelfs winkels die alleen maar kleding verkopen die past bij polkamuziek. Er zijn dorpjes die volledig leven van activiteiten rondom polkamuziek en polkafestivals. Er zijn feesthallen die alleen maar gebruikt worden om dit soort festivals te organiseren. De ene nog mooier dan de andere".They: "Polkamuziek is in Amerika één van de populairste vormen van muziek. Tex-mex valt ook onder polkamuziek. We zijn heel veel orkesten tegengekomen die nog het originele Oberkrainerrepertoire van Slavko Avsenik brengen".

Is daar een bepaalde verklaring voor? Ik bedoel, Slavko Avsenik komt uit Slovenië.....

Daan: "De roots van de polkamuziek liggen in Slovenië, Polen en Duitsland. Dat is waar, maar in de afgelopen tientallen jaren zijn er veel mensen vanuit deze landen naar Amerika geëmigreerd en op die manier zijn een aantal stromingen van de polkamuziek ook in Amerika terechtgekomen. Net zoals dat andersom ook is gebeurd. Wij hebben meegedaan aan het 7th Annual Oktoberfest. Nota bene in september! Men heeft de naam echter overgenomen van de Duitse oktoberfeesten, zoals die bijvoorbeeld elk jaar in München plaatsvinden. Wij hebben toevallig in september opgetreden, maar de Oktoberfeesten duren daar ongeveer 3 weken, dus tot aan het einde van de 1e week van oktober, en zo gezien is de naam "Oktoberfest" wel op zijn plaats".Frank: "We zaten aan de andere kant van de wereld en kwamen mensen tegen met wie we Duits konden spreken. Dat hadden we absoluut niet verwacht. We voelden ons dan ook enorm op ons gemak. Op een bepaald moment hoorden we iemand zeggen: "Jonges, geer sjpeelt toch zeker auch Sjeng aon de Geng!" Bleek dat een echtpaar uit Meerssen/Schimmert te zijn, dat jaren geleden naar Amerika was geëmigreerd! Bijna alsof we thuis waren".

Hoe is de kwaliteit van de Amerikaanse orkesten?

Daan: "Zondermeer goed, maar anders dan in Europa. Dat is ook niet vreemd. Laat ik zo zeggen: country is een typisch Amerikaans product. In Europa maken we ook country, maar gemiddeld genomen lang niet zo goed als in Amerika. Uiteraard zijn er uitzonderingen, maar over de volledige breedte genomen is het wel zo. Met Oberkrainermuziek is dat ook zo, maar dan omgekeerd. Daarin zijn de Europeanen iets verder dan de Amerikanen. Maar: ook in Amerika zijn er natuurlijk uitschieters".Frank: "Over het algemeen is het zo dat de Amerikaanse polka-orkesten iets minder vooruitstrevend, iets minder modern zijn dan de Europese polka-orkesten. Alpenrock kent men er nog nauwelijks, terwijl wij het al jaren spelen. In Amerika hoor je wel nog typische Rheinlieder oftewel muziek die bij ons in de jaren zestig en zeventig door de zogaamde boerenblaaskapellen werd gespeeld. Af en toe schakelen de Amerikaanse orkesten over naar andere genres, zoals bijvoorbeeld muziek uit musicals, zoals The Sound of Music".Daan: "Zonder arrogant te willen klinken denk ik dat wij, als Hub'n Bub'n, de muziek wat flitsender brengen, met wat meer Schwung, in een iets moderner jasje. Natuurlijk is het zo dat men in Amerika ook Europese CD's heeft met Alpenrock en dit ook speelt, maar om het helemaal op de juiste manier te spelen, daar heeft men nog een aantal jaren voor nodig. Zoiets moet groeien. Bij de Hub'n Bub'n heeft dat ook een bepaald proces moeten doormaken".

Wordt de polkamuziek ook op de Amerikaanse radiozenders gedraaid?

They: "Men heeft ons verteld dat er honderden zenders bestaan die gespecialiseerd zijn in polkamuziek en die vaak zelfs 24 uur per dag uitsluitend polkamuziek draaien. Het kan dan wel zijn dat je een Tsjechisch uurtje hebt, een Pools uurtje enzovoorts, maar wel 24 uur polka's. Kortom, het leeft enorm. Kan ook niet anders, want anders zouden die programma's er simpelweg niet zijn".

Aan welke bezoekersaantallen moeten we denken, bij zo'n "Oktoberfest"?

Frank: "Het festival waar wij aan deelnamen kon rekenen op ongeveer 50.000 bezoekers per week. Dat is voor Europese begrippen al enorm veel, maar 250 km ten zuiden van waar wij gespeeld hebben wordt er een festival georganiseerd dat zelfs 350.000 gasten per week ontvangt. Dat zijn onvoorstelbare aantallen. Je moet dan denken aan een kleine stad waar drie enorme hallen staan die elk een andere naam hebben, bijvoorbeeld "Im Biergarten", "Im Weinkeller" of "Alpin". Die hallen zijn geen gewone hallen, maar gebouwd in Beierse stijl of Gotische stijl, met aan de binnenkant gigantische wandschilderingen. Die hallen zijn het eigendom van culturele verenigingen die het hele jaar door actief zijn en op die manier financiële middelen vergaren om deze cultuur, en de bijbehorende werkgelegenheid, in stand te houden. Volksdansen is er ook enorm populair. Eigenlijk is het voor ons, als Nederlanders, absoluut ondenkbaar, onbegrijpelijk wat daar allemaal gebeurt en mogelijk is". They: "De hele infrastructuur rondom die hallen is indrukwekkend. Je ziet daar genummerde vakken waar de bezoekers hun auto's en campers kunnen parkeren. We hebben enorme campers gezien. Sommige mensen rijden 1000 tot 2000 mijl om zo'n festival te kunnen bezoeken".

Hoe was de Amerikaanse gastvrijheid?

Daan: "Buitengewoon. We waren ondergebracht bij mensen van de organisatie en een hotel. Om de omgeving te verkennen had ik een auto gehuurd. Toen mijn gastheer dat ontdekte was hij een beetje boos. Hij zei: "Waarom huur jij een auto? Je kunt toch ook mijn auto gebruiken. Daar staat ie, hier zijn de sleutels". En datzelfde gold voor de woning. Hij zei letterlijk: "It's your house!"

Even terug naar Nederland. Jullie treden meer op buiten Limburg dan binnen Limburg. Is daar een verklaring voor te geven?

They: "We kunnen alleen maar zeggen dat we in de Duitse grensstreek, en zeer zeker in de Achterhoek, een fantastisch publiek hebben. Het is net alsof onze muziek daar beter wordt gewaardeerd dan in onze eigen provincie. Bij Radio Optimaal uit de Achterhoek zijn we zelfs, uit 40 bands, uitgeroepen tot de beste volkstümliche band. Een enorm compliment. Bij Radio TV Oost zendt men onze muziek uit op prime time. In het Zuiden van ons land is dat bijna ondenkbaar. In de Rijnhal te Arnhem hebben we opgetreden met Marc Pirchner en de Klostertaler, toch het neusje van de zalm op volkstümlich gebied. Kortom, we zitten in de Achterhoek, Twente, Friesland, Drenthe, maar minder vaak in Limburg. Wel hebben we live opgetreden bij de opening van het nieuwe gebouw van de Limburgse zender L1. Prachtig natuurlijk".

 

 

Jullie maken ook nog jaarlijks een tour naar Oostenrijk?

Frank: "We zijn dit jaar voor de 12e keer naar Ost-Tirol geweest. Het is bijna een thuiswedstrijd. Er zijn meerdere mensen, uit zowel Engeland, Duitsland als Nederland die hun vakantie afstemmen op onze Oostenrijk-Tour".

Hoe is het in zijn algemeenheid met de belangstelling voor de muziekstijl die jullie maken?

Daan: "Door de economische malaise zijn er de laatste twee jaar iets minder evenementen, maar echt veel last hebben we daar niet van. Er blijft sowieso altijd een vaste kern van liefhebbers voor deze muziek bestaan. Dat heb je met elke muziekstijl. Wel is het zo dat er bepaalde effecten kunnen optreden, zoals het 'Sjeng aon de Geng' effect. Door dat liedje is er in Nederland als het ware een Tiroler Welle ontstaan. Zo'n Welle zorgt ervoor dat er gedurende vier of vijf jaar een grotere behoefte is aan die specifieke muzieksoort. Daarna ebt dat weer weg. Ik verwacht dat bijvoorbeeld ook met die nieuwe hype: Global Kryner. Het is fantastisch hoe deze groep muziek maakt, maar uiteindelijk zal ook deze trend weer verdwijnen of marginaal worden want de echte liefhebbers kiezen dan toch voor de oorspronkelijke stijl, in dit geval de pure Oberkrainermuziek.
Laten we eerlijk zijn, net als met harmonie- of blaaskapellenmuziek is het met onze muziek ook zo dat je ervan moet houden. Als ik vandaag vijftien kon zijn, - kon dat maar -, dan zou ik mijn vrienden ook niet vertellen dat ik muziek maakte bij een harmonie. Je kunt daar nu eenmaal geen miljoenenpubliek mee bereiken.
Ik ben nu 62 en heb alle belangrijke muziekstromingen kunnen meemaken, vanaf the Shadows met Cliff Richard, the Beatles en the Rolling Stones. Vanaf 1958 heb ik in bandjes gespeeld, compleet met spijkerbroeken en brilcrème. Voor de iets oudere mensen waren wij 'bedorven jeugd' die 'ketelenmuziek' maakte. Eind jaren vijftig was er een omslagpunt. Je had enerzijds de traditionele, rustige en uiterst keurige dansorkestjes en anderzijds de nieuwe generatie met versterkte gitaren. Een revolutie! Bruno Majcherek speelde met zijn Regento Stars o.a. in Dancing Bus in Brunssum. Hij was helemaal top of the bill. Wij waren langharig tuig. Maar: de omslag was definitief ingezet. Bruno heeft toen nog net zijn enorme hit "Laila" gescoord, waarvan er miljoenen verkocht zijn. Was dat niet gebeurd, dan was hij bij wijze van spreken helemaal weggevaagd door het langharig tuig. Het danszalencircuit kreeg een enorme klap. Daarna kwamen the Beatles en the Stones. Ach, ik kan er uren over vertellen".

Daan, hoe zie jij de opkomst, het begin van de Limburgstalige muziek en de huidige ontwikkelingen binnen dit genre?

Daan: "Ik weet nog goed dat in 1988 L1, toen nog Omroep Zuid geheten, 24 uur per dag ging uitzenden. Daarvoor was natuurlijk muziek nodig. Muziek van eigen bodem en die was er slechts zeer beperkt. Een enorme kans voor Limburgse artiesten en studio's. We waren er met zijn allen trots op om Limburger te zijn, in onze eigen moederstaal te zingen, eigen studio's uit de grond te stampen, noem maar op. En inderdaad: er werden te gekke producties gemaakt. Ikzelf was nauw betrokken bij Marlstone, waarvan ik aandelen had. In 1995 heb ik die aandelen verkocht, omdat ik toen het idee had dat de Limburgstalige Welle over zijn hoogtepunt heen was. Kort daarna scoorde Frans Theunisz zijn gigahit met 'Sjeng aon de Geng', waarvan de backing nog is opgenomen in mijn eigen studio. Ik weet nog dat er aanvankelijk gedacht werd dat dat nummer helemaal niet zou aanslaan. Zou het Maastrichtse publiek die 'Pruusische' muziek wel accepteren? Het verhaal daarna kennen we allemaal. Sjeng aon de Geng werd een enorme hit en er kwam een Tiroler Welle, die vier tot vijf jaar heeft geduurd. Daarna was het over. Heel normaal, heel gebruikelijk, helemaal niet schokkend".

Heeft de Limburgstalige muziek nog toekomst?

Daan: "Moeilijke vraag. Het punt is niet dat de Limburgstalige muziek slecht is, helemaal niet, maar dat er geen gezonde financiële basis meer is om een Limburgstalig product te maken. Door het illegale kopiëren is er nog maar zo weinig afzet dat een CD-productie eigenlijk niet meer zinvol is. Popmuziek op z'n Limburgs vind ik zeer goed. De groep Leff bijvoorbeeld. Die jongens leveren schitterend werk. Laten we hopen dat dit soort groepen er toch in slaagt om voldoende CD's te verkopen".

Hoe zit met de overlevingskansen van de polkamuziek?

Daan: "In Amerika hebben we veel orkesten leren kennen die eigen composities spelen. Een absolute grootheid uit Cleveland, de town of polka, is Lynn Mary. Men noemt haar ook wel de Queen of Polka. Haar vader speelde al accordeon en nu geeft zij haar eigen invulling aan de polkamuziek. Ze zoekt als het ware naar nieuwe wegen om de polkamuziek de 21e eeuw in te sleuren. En ik moet zeggen, ze doet dat op een geweldige manier. In haar muziek hoor je niet alleen de traditionele polkasound, maar ook country, een beetje tex-mex, noem maar op. Ze wil een tournee door Europa gaan maken. We hopen dat dat lukt.
Deze muziek zal in elk geval overleven, ongetwijfeld".

Hebben jullie nog iets heel geks meegemaakt in Amerika?

They: "We reden door Portland, een stad van ongeveer 500.000 inwoners. Terwijl we bij een stoplicht stonden te wachten zagen we een enorm digitaal billboard, met filmpjes. Wat denk je? Staat daar in hele grote letters: "Oktoberfest. On main stage: Hub'n Bub'n Holland". Dat was natuurlijk schitterend om te zien".

In 2001 is jullie laatste CD verschenen. Wanneer komt er een nieuwe?

Daan: "In 2007 zullen we ons 20-jarig jubileum vieren. Dat jubileum lijkt ons een mooie gelegenheid om een nieuwe CD te maken, maar eerlijk gezegd hebben we daarover nog niet echt nagedacht. Als we een CD maken dan wordt het een product met zowel de traditionele als moderne composities, met ook eigen nummers. Vooral dat laatste vinden we belangrijk.
Onze CD-verkoop vindt voor het overgrote deel plaats tijdens de optredens. Onze CD's mag je als tijdloos bestempelen. Daardoor kunnen we ook nu nog onze CD van 2001 verkopen".

Jullie timmeren nu dus al zo'n 18 jaar aan de weg. Wat is het geheim van jullie stabiliteit?

They: "Het leeftijdsverschil tussen het oudste en jongste lid is vrij behoorlijk. Dat zorgt ervoor dat frisse ideeën, enthousiasme, ervaring, doorzettingsvermogen en visie op prima wijze gemixt worden.
Daan: "Ja ja, ik mag dan wel veel ervaring hebben met mijn 62 levensjaren, maar als ik moest kiezen tussen 32 en wat minder ervaring, nou, dan wist ik het wel!"

Voor meer informatie over de Hub’n Bub’n kunt u contact opnemen met They Vreuls, tel/fax
theyvreuls@hubnbubn.nl
daansmit@hubnbubn.nl

 

Uit CA tot   Landelijke uitgave personeelsblad belastingdienst December 2005
Door Jeroen Mensink
 
Op z'n Oostenrijks in Amerika
In September vertrok Mark Derkx naar Amerika met in zijn kielzog zeven anderen. Niet dat Mark een grote familie heeft, de anderen waren ook muzikanten. Met acht personen heten ze de "Hub'n Bub'n". Op zijn Hollands betekent dit 'de jongens van Huben (Hub'n is Limburgs voor Huben, de orkestleider) en bub'n is jongens".
De bub'n spelen Oberkrainer-muziek uit Oostenrijk, van Alpenrock tot feestpolka. Mark: "Onze muziek kun je vergelijken met de muziek van de "Klostertaler" en de "Schurzenjager, als dit wat zegt. Maar we maken ook tex-mex, country, rock, schlager en zelfs muziek uit de jaren zestig en zeventig, dus voor elk wat wils".
 
Muziek
De muzikale samenstelling is gebaseerd op drie basisinstrumenten: tuba, slaggitaar en accordeon. Mark speelt op de accordeon. Om het repertoire te moderniseren maakt de band gebruik van een drummer, trompettist, klarinettist, bassist, keyboard en een tenorhoorn. Iedere muzikant kan drie instrumenten bespelen. Normaal gesproken worden alle instrumenten en apparatuur zoals mengpanelen, bedrading, microfoons , et cetera per bus vervoerd. Dit keer moest alles per container vervoerd worden. Mark: "We hoefden alleen het mengpaneel en de instrumenten mee te nemen. De rest verzorde de organisatie in Amerika. Dus dat scheelde nogal in de vervoerkosten. Het is niet de eerste buitenlandse trip van de band. We spelen  ieder jaar in Oostenrijk, vaak in Duitsland, Zwitserland, Belgie Italie en zoals gezegd in Nederland. We treden zo'n vijftig keer per jaar op".
 
Van Emmem-binnen naar Portland
"We spelen als Limburgs orkest meestal in het noorden en oosten van het land" vertelt Mark. Niet dat de muziek in Limburg niet aanslaat, maar vooral in de genoemde gebieden van Nederland worden ze vaak uitgenodigd op oogstfeesten, schuttersfeesten, oktoberfeesten en dergelijke. "Drenthe, Groningen, en de Achterhoek zijn ons terrein van April tot en met Oktober. Gekleed in oostenrijkse outfit leuken we de sfeer in de tenten op. Op een van onze optredens waren Amerikanen onder de toehoorders. Enthousiast nodigden ze ons uit voor een aantal optredens in Amerika" verteld Mark glunderend. "Maar dat heeft nogal wat voeten in de aarde gehad. In de eerste plaats de financiële  kant, maar niet onbelangrijk het thuisfront moest toestemming verlenen. Maar zo'n kans konden we niet voorbij laten gaan". Dus twee jaar later stonden de bub'n op het vliegveld van Brussel op weg Naar Portland, Oregon.
 
Enthousiasme
We werden enthousiast opgewacht door ruim vijftig man met een spandoek met de tekst: "Welcome Hub'n Bub'n". Met de bus gingen we naar de uiteindelijke bestemming, Sandy. Daar stonden verschillende tenten met een gemiddelde capaciteit voor zo'n 6.000 à 7.000 mensen. Elke tent had zijn eigen Duitse benaming: zoals "Im Biergarten"of "Im Weinkeller"." We waren blij verrast door het enthousiasme van het publiek. Er waren veel emigranten, Nederlanders en veel Duitsers, die onze muziek zeer op prijs stellen. Maar ook de Amerikanen lieten zich niet onbetuigd. Alleen die lopen muzikaal gezien 20 jaar achter. Op een gegeven moment werd me gevraagd naar de "Chickendance".
Even later stonden ze op de stoelen met de "vogeltjesdans". Nou die is in Nederland uit de mode, maar daar nog een grote hit. Loopt Amerika met de countrymuziek ver voor op Europa, met het genre als de "vogeltjesdans"is het achteruitlopen voor de Amerikanen. Maar dat mocht de pret niet drukken. Van het een kwam het ander, dus voor vele emigranten zij liedjes als "Tulpen uit Amsterdam"en "de Klompendans" populaire nummers. De mensen genieten en wij ook.
Het is heerlijk om te ervaren dat je als bub'n een zaal met zoveel mensen , jong en oud, helemaal uit de bol kunt laten gaan. Dat geeft echt een goed en dankbaar gevoel.
 
Maar we hebben afgesproken dat we volgend jaar weer naar de andere kant van de plas gaan, de uitnodiging ligt alweer klaar!
 
Meer informatie over Mark en "Hub'n Bub'n"kun je vinden op hun webpagina :
www.hubnbubn.nl
 
Jeroen Mensink
 
uit: Limburgs Dagblad   &   

                         donderdag 15 september 2005

Geen gesjoenkel op Amerikaans Oktoberfest         Janine Leunessen

Maastricht -
De band Hub'n Bub'n heeft vorig weekend haar polkamuziek gespeeld op een Oktoberfest in de Amerikaanse staat Oregon. De Duitse roots zijn waardevol, maar in Portland Sandy geen gehijs met bierpullen maar plastic bekertjes en veel cola.
 
Ze wisten wel dat de Amerikanen het Oktoberfest helemaal in de Duitse stijl zouden vieren, inclusief Biergarten, Bratwurst, Sauerkraut en polkamuziek. Maar de bandleden van de Maastrichtse polkaband Hub'n Bub'n hebben afgelopen weekend toch hun ogen uitgekeken hoeveel Amerikanen van Duitse komaf vasthouden aan hun Heimat. ,,Het blijft raar om iemand in Lederhosen hoog Amerikaans te horen praten'', vertelt They Vreuls, de manager van Hub'n Bub'n. ,,Maar je kon daar toch nog een aardig woordje Duits praten. Ook al waren sommigen dertig, veertig jaar geleden uit Duitsland vertrokken. Het woord Frühshoppen herkent zelfs de derde generatie Duitsers daar.''
 
Hun eerste optreden in Portland Sandy in de Amerikaanse staat Oregon was voor de negen bandleden van Hub'n Bub'n uit Maastricht in één woord fantastisch. Ze hebben al wat keren in het buitenland gespeeld. Vooral in Tirol, de bakermat van de Alpenrock. Daar moeten ze bij optredens zelfs een spandoek ophangen met Maastricht, anders herkennen de bezoekers hen niet als Nederlanders. Zo authentiek klinken en ogen de Maastrichtse polkaspelers. Een waar compliment maar ze willen toch altijd laten zien waar ze vandaan komen, vertelt Vreuls.

Het Amerikaanse Oktoberfest deed volgens Vreuls niet onder voor dat van München. Aan tafels met rood-wit geblokte tafelkleedjes genoten de Amerikanen -al dan niet in klederdracht- van Bratwurst mit Sauerkraut, Oktoberbier en uiteraard de muziek. Daar werd flink op gedanst, met name de polka. ,,Die zie je hier niemand meer dansen. Die is in deze streek in de vergetelheid geraakt. Maar daar stroomt de dansvloer vol.''

Er zijn wel meer verschillen tussen het Oktoberfest aan deze kant van de oceaan en daar. Het belangrijkste verschil: geen hijsende grote bierpullen die constant worden bijgetapt. In Portland Sandy wordt het Oktoberbier, Löwenbräu of uiteraard Budweiser uit een plastic bekertje gedronken, vertellen Vreuls en Tubaspeler Roel Quaden. En die tap stroomt niet echt rap, want Amerikanen letten zeer strikt op hun alcoholinname. Vreuls zag niemand een biertje te veel drinken. ,,De meesten moeten nog mijlen naar huis rijden. Wat vooral wordt gedronken, is cola.''

Een ander heel belangrijk verschil is dat er niet aan de tafels wordt gesjoenkeld. ,,Het is allemaal wat statischer dan in hier'', is Roel Quaden opgevallen. ,,Wel dansen ze meer op een dansvloer die je in Duitsland nauwelijks ziet. Daar blijft men meer aan lange tafels bier hijsen en sjoenkelen. Terwijl de Amerikanen toch meer de sjoenkelvariant van de Polkamuziek spelen. Dus meer de Rijnlandse liederen. Wij spelen meer de rockachtige polka. Dat wordt zeer gewaardeerd en werd als verfrissend gezien.''

De aanhang van Hub'n Bub'n heeft wel het sjoenkelen én de polonaise op het feest geïntroduceerd. Vooral die laatste werd een succes. Dat werd meteen opgepikt, zodat al snel de Amerikanen in een rijaloet-voor de feesttent liepen.

Wat de trip voor Roel Quaden extra leuk heeft gemaakt, is de voldoening bij de Amerikanen dat ze iets van hun geboorteland konden herbeleven. ,,Velen hebben nog steeds een band met Europa. Ook al zijn ze de derde generatie. Ze zijn geëmigreerd maar hun land zeker niet vergeten.'' Ze zijn ook Duitse Amerikanen tegengekomen met veel heimwee. Zoals de Beierse Helga van middelbare leeftijd die al jaren met een Amerikaan was getrouwd maar Duitsland nu heel erg miste. Roel: ,,Ze voelde zich zo verloren in de VS en was al vijftien jaar niet meer in Beieren geweest.''
Janine Leunessen
 
Weekblad De Trompetter, 4 januari 2006
LimburgsAllerlei/ Muziek
Maastricht - Van alpenrock tot feestpolka en van oberkrainer tot tiroler, met de Hub'n Bub'n uit Maastricht is het altijd feest en niet alleen uit Nederland. Vorig jaar in september trad de groep die 18 jaar bestaat enkele keren op in de Verenigde Staten. De muzikanten zijn alweer uitgenodigd om terug te komen en zullen het land van Uncle Sam zeker weer bezoeken.
Bandleider Daan Smit: "De roots van de polkamuziek liggen in Slovenië, Polen en Duitsland. Dat is waar, maar in de afgelopen tientallen jaren zijn er veel mensen geëmigreerd, op die manier zijn meerdere stromingen  van de polkamuziek ook daar terecht gekomen"
 
De Hub'n Bub'n hebben meegedaan aan het "7th
annual Oktoberfest Portland". Daan Smit: "De orga-
nisatie heeft de naam overgenomen van de Duitse oktoberfeesten, zoals die ieder jaar in München en
andere steden worden gevierd.
Wij hebben toevallig in september opgetreden. maar
de oktoberfeesten in Portland duren drie weken.
Ze beginnen welliswaar half september, maar gaan
door tot en met de eerste week van oktober.
Zo gezien is de naam Oktoberfest dus toch wel een
beetje op zijn plaats. Ik sta er van de kijken hoe
populair onze muziek in de Verenigde Staten is.
Heb ik nooit geweten. Zo iets verwacht je toch
niet ".
Iets heel anders, in 2001 is jullie laatste CD
verschenen, dat is lang geleden. Komt er ooit een
nieuwe?
Daan Smit: "Absoluut. Over twee jaar, als wij onze twintigste verjaardag vieren. Dat feest is een mooie gelegenheid om weer een CD te maken".
 
Info/boekingen Hub'n Bub'n: www.hubnbubn.nl
 
 

 

 

 
Ellmauerzeitung December 2005

"Hub'n Bub'n als Ellmau-fans

(wifi). Seit Jahren sind die Stimmumgsmacher aus Holland bei jedem Ellmauer Dorffest mit dabei. Vom 23. Juli bis 2. August 2005 machen sie zum 12. mal station in Ellma, wie gewohn als Stammgäste im Gasthof Ellmauer Hof. Von hier aus wird die Alpentournee gestartet, welche die Stimmungs-kanonen nach Westendorf, Matrei, Kitbühel, ins bayrische Kiefersfelden, und nach Sterzing in Südtirol führt.
 
Sie laden schon jetzt alle fans ein, sie am 29.April 2005 in 2.500 Sitzplãtze fassende Rijnhalle in Arheim zu besuchen, wo die gemeinsam mit weiteren Vertretenn der Volkstümlichen Musik, wie die Klostertaler, Zillertaler Haderlumpen und Mark Pirchner auftreten werden.
Zum jahreswechsel wünschen die "Hub'n Bub'n" allen Lesern viel Glück, frohe Weihnachten und ein musikaliesches 2005. Wir freuen uns auf ein Wiedersehen in Ellmau am Wilden Kaiser.
 

Uit: "Event Magazin Westendorf Tirol" 2001

Musik und Unterhaltung wird in Westendorf groβ geschrieben.
Jährlicher Fixpunkt der Westendorfer Sommerveranstaltungen ist der auftrit der niederländischen Musikgruppe "Hub'n Bub'n".
In diesem jahr gibt diese einigartige Kapelle zwei Frühschoppen-Konzerte im Gastgarten des Hotel Post. Schon seit vielen jahren kommt die achtköpfige gruppe für mehrere auftrite nach Westendorf.
Die Hub'n Bub'n spielen eine groβe auswahl an volkstümlichen stücken.
Music and entertaiment have always had a great tradition in Westendorf. One of the annual highlights of the Westendorf summer events is the performance of the Dutch music band "Hub'n Bub'n". This year this unique orchestra wil give two brunch concerts in the outdoor restaurant of Hotel Post.
The eight-member combo has been visiting and performance in Westendorf for many years. The Hub'n Bub'n will play a variety of tradition folk music. As in past years, these Dutch musicians will surely liven things up.
Muziek en amusement vindt men in Westendorf belangrijk en dat niet alleen bij grote evenementen. Jaarlijks treed de Nederlandse band "Hub'n Bub'n" bij de Westendorfse zomerevenementen op. Dit jaar zal deze eenmalige kapel twee brunch-concerten in de tuin van Hotel Post geven. Sinds vele jaren komt de achtmans combo naar Westendorf voor meerdere optredens. De Hub'n Bub'n hebben een groot repertoire met populaire stukken. Zoals ook in afgelopen jaren zullen de Hollandse muzikanten de sfeer weer tot een hoogtepunt brengen.
 
Sept 28 2003 optreden Schutterij Diepenheim Twente

20.30 uur: Hub’n Bub’n in Perron-Oost
In 1987 werd door Bert Huben het Oberkrainer orkest opgericht. Oberkrainer – muziek: polka, wals en marsch welke wordt gekenmerkt door accordeon, bas, gitaar, trompet, klarinet bas-flugelhorn.
In de loop der jaren is het repertoire van de groep uitgebreid en aangepast aan een breder publiek.
Nummers van de Tiroler Spatzen, Schürzenjäger en Klostertahler zijn aan het repertoire toegevoegd.
Uit Maastricht komt de 8-persoons – groep die al vele CD’s heeft uitgebracht en jaarlijks op tournee gaat naar Oostenrijk en Italië.
Met deze groep komt één van de topbands van Nederland op het gebied van “Alpen-muziek” naar Diepenheim.

Uit: Schutterij Diepenheim

 
Limburg Online  uit Limburg Online, 8-10-2001
 
Hub'n Bub'n "Wir sind wieder da!"

Vorig jaar deden de Limburgse Hub’n Bub’n nog mee aan de ‘Süd-Tiroler Grand Prix der Volkstümliche Musik’ met het nummer ‘Wir sind wieder da’. Daarmee behaalde de groep de vijfde plaats in de finale. Nu, een klein jaar later, is deze titel de naam van hun nieuw album. Ik beluisterde de cd om eens te kijken of het album inderdaad die veelbelovende titel waardig is.

Bij het luisteren naar de verschillende nummers op het album merkte ik dat die jongens bijna alles kunnen spelen. Een variatie van polka tot rock, maar ook instrumentaal. Vaak is het met volkstümliche muziek zo dat je het gevoel krijgt van: dat heb ik al eens vaker gehoord. Dat is in dit geval helemaal niet zo. De liedjes zijn leuk, vrolijk en klinken fris. En als u denkt dat het album vol staat met Duitse nummers, dan heeft u het mis. Het nummer ‘De vrouw is baas in hoes’ is bijvoorbeeld zo’n Limburgs nummer dat gaat over het cliche tussen man en vrouw: Wie heeft er in huis de broek aan? Ook het lied ‘Sjpas, plezeer, beleeve’ is een lekker up-tempo nummer wat gaat over het plezier in het leven. ‘Os geet ut good’ is ook een erg sterke compositie met een tropische inslag. De trompetten en een samba percussie doen het in dit nummer prima. De zang c.q. melodie klinkt in het begin wat vreemd maar geeft het lied iets heel leuks mee. ‘Silberfaden’ is een traditioneel nummer, wat qua tempo van heel rustig naar heel snel wordt opgebouwd. Mijn complimenten aan zowel de drummer als aan de trompettist. Vooral voor hen lijkt me dit nummer een hele opgave.

Een van mijn favorieten is ‘Line dance polka’ Een instrumentaal nummer dat het best te beschrijven is als een kruising tusen ‘The Shadows’-muziek (de vroegere begeleidingsband van Cliff Richard) en polka zoals wij dat kennen. ‘Line dance polka’ is echt een sterk nummer met een goed arrangement. Het lied ‘Sjoen is oos Limburg’ dekt haar lading helemaal. Ook weer een up-tempo wat erg goed in het gehoor ligt. Het finalenummer op het album is het lied ‘Wir sind wieder da’. Dit was dus het lied waarmee de band in 2000 de vijfde plaats behaalde bij het ‘Südtiroler Grand Prix der Volkstümliche Musik’. Ook dit nummer is qua arrangement prima en ligt goed in het gehoor. Deze typische polka is overigens nog lekker en makkelijk mee te zingen ook.

De Hub ’n Bub’n hebben een album gemaakt met veel variatie van rock tot polka en zelf een beetje nostalgische Shadows-klanken. De arrangementen klinken prima en zitten goed in elkaar. Vooral het stereobeeld van het album klinkt vol, rijk en dynamisch. Zijn er na deze lovende woorden nog min puntjes zult vragen? Wat mij betreft hadden sommige liedjes qua duur wat langer gemogen. Dit heeft misschien meer te maken met mijn persoonlijke smaak. Maar of dit nu echt iets negatiefs is? Verder had de drum in sommige liedjes wat steviger in de mix mogen zitten. Tot slot kan ik alleen maar zeggen: houdt u van Limburgse muziek met een vleugje Duits, ga dan snel de muziekwinkel. Deze cd is precies wat u zoekt. Veel luister plezier!

Hubert Schunken, Landgraaf
email: info@schunken.nl
uit Limburg Online, 8-10-2001
 
Optreden: Carnavals-Zaterdag:
Uit de Haagsche Courant dd: 15-02-99
"Orkest Hub'n Bub'n leert Wateringen carnavallen"
Acht muzikanten met vijftig fans in hun gevolg hebben Wateringen geleerd hoe het Zuiden carnaval viert. Meer dan vier uur onvervalste feestmuziek brachten ze ten gehore.
 
Door Patrick Meershook.
 
Wateringen - ze zijn van ver gekomen, de acht muzikanten van het showorkest Hub'n Bub'n (spreek uit: Hoeben Boeben).
In Maastricht zijn ze op de bus gestapt om, samen met een groep van vijftig fans, na een urenlange reis bij de sporthal van Wateringen aan te komen. In de kleedkamer hebben de muzikale ontwikkelingswerkers hun kostuums aangetrokken: een wit overhemd, witte kniekousen en een lederhose. zo stappen ze om negen uur het podium op. voor meer dan vier uur onvervalste feestmuziek. Feestmuziek op Oostenrijkse grondslag. Een vleugje accordeon, een vrolijke roffel en een dominante rol voor de koperselectie.
 
"Ja, dit is het echte werk", deint in de zaal Ron Nieuwenhuizen tevreden mee op de maat van de muziek.
Als bestuurder van de carnavalsvereniging De Jolige Druif heeft hij hemel en aarde bewogen om het orkest uit Maastricht tijdens de carnaval over te laten komen.
"in de afgelopen jaren hebben wij orkesten uit de eigen regio laten optreden. Daar was niks mis mee, maar dit is de echte top", klinkt het lovend.
De komst van Hub'n Bub'n is een uitzondering, vertelt They Vreuls. "Met carnaval zijn wij gewoonlijk in Amby ( Maastricht). Niet om te spelen, maar om feest te vieren. Als we straks klaar zijn, gaan we ook meteen terug naar Limburg. Een paar uurtjes slapen en dan de straat op". Dat vindt Vreuls wel een verschil mee het feest boven de rivieren. "Jullie vieren carnaval binnen, buiten merk je er eigenlijk niets van. In Maastricht gebeurt het allemaal op straat. Maar, voegt hij er onmiddellijk beleeft aan toe, "het is hier ook heel gezellig".
 
Gezellig is het zeker in de sporthal. Een grote groep bezoekers trekt in polonaise door de zaal, de rest vermaakt zich met grote pullen bier aan de lange tafels. Nieuwenhuizen wijst naar de polonaise voor het podium. "Kijk, daar gaat de burgemeester. Die man is gereformeerd, nog van de zware kant ook. Wij hebben hem geleerd om de polonaise te lopen".
 
Met toestemming van de schrijver en krant intergraal overgenomen.

 

 

Copyright: Ellmauere Zeitung

 
Fanclubreise 1999
Lieber Theo nun ist so weit,
Wir machen uns wieder zum Abschied bereit,
Die Hub'n Bub'n  mit fanclub waren nun 6 male hier,
Es floss an getränken haupsächlich das bier,
Die anreise der Hub'n Bub'n ist am Mitwoch gut verlaufen,
Nur zum Pltazconcert müssen wir uns das nächste mal besseres wetter kaufen,
Die Hüttenwanderung am donnerstag war wieder ein Gegg,
Die würstsuppe war in kurzer zeit weg,
Nur den grillabend mussten wir verlegen in unsere hallen,
der ist buchstäblich in das wasser gefallen,
Am freitag morgen hat es noch geregnet,
dafür sind wir am nachmittag der sonne begegnet,
Unser "Hein"wolte in aller frühe mit uber 80 jahrenaus übermut über die toilettstiege springen,
Dafür durfte er unserem dr. Leitner sein missgeschick mit platzwunde und herrliche beule vorsingen,
Die Bub'n haben am Samtag mit ihren klängen wieder vielen leuten freunde gemach,
Das tanzbein wurde beim Dorffest geswungen bis die bühne hat gekrach
Heute Sonragg ist das frühschoppenkonzert auf das Hotel Post in Wesendorf gefallen,
Der ausklang der reise wird im Ellmauer Hof verhallen
 
Ein dank unseren Gästen, Hanni, Karl und Mitarbeiter .

 

hblogo.jpg (10265 bytes)

Terug Hoofdpagina